Kobiece Serca
wortal psychologiczny dla kobiet które kochają za bardzo

Menu:

• Strona główna
• Czytelnia
• Psychotesty
• Konsultacje on-line
• Grupy wsparcia
• Warsztaty
• Książki
• Informacje
• Linki
• O nas
• Kontakt
•  

Złote myśli:

Mądrość
zaczyna się
od tego,
by nazwać rzeczy
po imieniu.
Przysłowie chińskie

Choć nikt
nie może zawrócić
i zacząć wszystko
od początku,
każdy może zacząć na nowo
i znaleźć
zupełnie nowe zakończenie.
Carl Bard

Boże,
daj nam łaskę przyjęcia ze spokojem tego, co zmienione być nie może,
odwagę,
by zmienić to,
co powinno być zmienione
i mądrość odróżniania jednego
od drugiego.
Reinhold Niebuhr
 (pochodzenie
 oryginału modlitwy
 nieznane, w nieco
 zmienionej formie
 została ona
 przyjęta przez ruch
 Anonimowych
 Alkoholików, jako
 ich "Modlitwa o
 pogodę ducha")

To nie przeżycia teraźniejszości doprowadzają ludzi do szaleństwa,
ale żal za czymś, co się wydarzyło wczoraj i strach przed tym,
co może przynieść jutro.
Robert J.
Burdette
"Złoty dzień"

Kiedy strach staje się niepokojem, pragnienie przeradza się
w chciwość,
irytacja ustępuje złości, a złość nienawiści, przyjaźń zamienia się
 w zawiść,
miłość w obsesję, a przyjemność
w uzależnienie,
to nasze emocje zaczynają obracać się przeciwko nam.
(J. LeDoux,
"Mózg emocjonalny")

Nawet jeśli
w procesie dążenia
do osiągnięcia kolejnego poziomu dokonań
 upadniemy
na twarz,
to będziemy pewni,
że upadliśmy
do przodu,
zbliżając się
do celu
o co najmniej półtora metra.
Larry DiAngi, "Umiejętność pokonywania..."

Niedojrzała miłość mówi: "Kocham cię, ponieważ cię potrzebuję". Dojrzała miłość powiada: "Potrzebuję cię, ponieważ cię kocham"
Erich Fromm
"O sztuce miłości"

Nadejdzie czas, gdy uznasz,
że wszystko skończone.
I to będzie początek.
Louis L'Amour

Bolesny jest poród człowieka, zwłaszcza gdy rodzi siebie sam w wieku dorosłym.
Stanisław Jerzy Lec

Nie oddawaj czci tym, którzy ci ją zabrali.
Stanisław Jerzy Lec

Przyrodzona
i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka
 i obywatela.
Jest ona nienaruszalna,
a jej poszanowanie
i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych.
Art. 30
Konstytucji
Rzeczpospolitej
Polskiej

Czytelnia
 

Czy ty też kochasz za bardzo?
Dobrze wiesz, czym jest uzależnienie od narkotyków albo alkoholu.
Nie raz widziałaś pijaczka zataczającego się od krawężnika
do krawężnika. Ale czy pomyślałabyś, że można uzależnić się
od mężczyzny? Owszem, można. Chcesz wiedzieć, czym to grozi? Przeczytaj o kobietach, które kochają za bardzo.
(autorka - Bożena Kwaśny, źródło - www.dziennik.pl)
więcej...

Niszczyciele własnych marzeń
(artykuł o DDA - Dorosłych Dzieciach Alkoholików, dotyczący jednak znacznie szerszego problemu - DDD, czyli Dorosłych Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych - tą dysfunkcją nie musiał być alkohol... - przyp. E.H.)
Dorosłe Dzieci Alkoholików wiedzą, co chcą w życiu osiągnąć, ale gdy tylko przybliżają się do celu, często same rzucają sobie kłody pod nogi. Dlaczego psują to, co wydawało się ziszczeniem ich marzeń?
Wychowywanie w rodzinie wpływa na to, jak traktujemy samych siebie, czego spodziewamy się od innych i jakimi sposobami osiągamy własne cele. Zwykle traktujemy siebie w sposób, w jaki zajmowano się nami, gdy byliśmy dziećmi, a od innych spodziewamy się tego, co otrzymywaliśmy wówczas od najbliższych. Te dziecięce nawyki przeniesione w dorosłe życie niejednokrotnie psują nam związki, utrudniają karierę i zdają się potwierdzać przekonanie: jestem do niczego. Ten mechanizm – charakterystyczny dla Dorosłych Dzieci Alkoholików – amerykańska terapeutka Janet Woititz, zajmująca się problematyką DDA, nazwała syndromem autosabotażu (self-sabotage syndrom).
Zwykle DDA potrafią powiedzieć, za czym tęsknią, o czym marzą, choć ich pragnienia bywają odzwierciedleniem problemów rodzinnych: ojciec pił i to niszczyło nasze życie, więc ja nie zwiążę się z alkoholikiem; moi rodzice się kłócili, zatem ja chcę mieć związek, w którym nigdy nie będziemy się kłócić; mama nie pracowała i była zależna od ojca, to ja muszę być samodzielna zawodowo i niezależna! Czasem jednak, mimo silnych wewnętrznych postanowień, znajdują się w życiu w sytuacjach zaskakująco przypominających przeżycia z dzieciństwa: kiedy już się zakocham, okazuje się, że on ma problem z alkoholem; kłócę się z mężem; mój szef lekceważy mnie i nie docenia, zachowując się podobnie jak mój ojciec.
więcej...
(autorka - Marzenna Kucińska, źródło - charaktery.eu)

Seksoholicy
Ktoś mi powiedział, że pewnie fajnie być żoną seksoholika, bo on cały czas chce uprawiać seks. Właściwie to myślał tak niemal każdy, z kim rozmawiałam.
(...) To była smętna niedziela. On gdzieś pojechał, jak zwykle, ale wrócił. Chciałam wziąć z wieszaka moją kurtkę. Trąciłam ręką jego ubranie, stuknęło coś o ścianę. Nie wiem, co mi się stało, nigdy nie grzebałam w jego rzeczach. Sięgnęłam do kieszeni, patrzę, a tam telefon mi nieznany. Zamknęłam się w łazience. A w tej komórce setki SMS-ów o treści erotycznej, miłosnej do niego. Na przykład 'Kotku, było mi z cudownie z tobą ostatniej nocy. Zrobimy to jeszcze raz przez telefon'. Zawołałam go do auta. W domu zostały dzieci. On - biały jak ściana. Wykręca się, że to nie jego, że kumpla telefon. Potem mięknie. Że to takie SMS-y tylko, że czuł się samotny, jak byłam z córką w szpitalu. Że się nie spotykał, tylko pisał. Uwierzyłam. Pomyślałam, że wiadomo, jestem gruba, brzydka, darciuch (bo często krzyczałam na niego), więc musiał mieć odskocznię. Ustaliliśmy, że je spróbuję zapomnieć, a on więcej takich SMS-ów nie napisze.
więcej...
(autorka - Magdalena Grzebałkowska, źródło - www.wysokieobcasy.pl)

Ofiary domowych katów
W Polsce co roku kilkadziesiąt tysięcy kobiet staje się ofiarami przemocy domowej. Jeszcze więcej bitych przez swoich partnerów nigdy
nie znalazło się w policyjnych statystykach, bo w milczeniu znoszą maltretowanie i poniżanie. W wielu związkach przemoc to wciąż skrzętnie skrywana tajemnica, temat tabu.
Media na całym świecie rozpisują się na temat aktu przemocy jakiego dopuścił się raper Chris Brown wobec Rihanny (...) W Polsce przemoc domowa budzi mniejszy sprzeciw społeczny i ma wielowiekową tradycję. Stare polskie przysłowie mówi: „Brudy trzeba prać we władnym domu”, czyli nie powinno się wywlekać rodzinnych tajemnic na światło dzienne, bo nikt nie może wtrącać się w prywatne sprawy. Inne porzekadło ludowe brzmi: „Jak chłop baby nie bije, to jej wątroba gnije”, co znaczy, że kobietom bicie się należy. I maltretowane kobiety często w to wierzą, wpędzają się w poczucie winy, tracą poczucie własnej wartości: „On mnie bije, bo jestem nic nie warta, zasługuję na to”. Niektóre myślą, że przemoc skończy się sama, że on w końcu zrozumie, że robi źle
i przejdzie metamorfozę. Tylko że nigdy tak się nie dzieje.
więcej...
(autorka - Maja Stasińska, źródło - zdrowie.onet.pl

Ciało pamięta
Powodem wielu dolegliwości fizycznych może być doznana w dzieciństwie  przemoc, o której osoba "zapomniała" lub której nigdy nie łączyła z bólem ciała.

Pani B. często brakuje tchu, ciągle jest spięta bez powodu. Serce skacze jej w piersi, a razem z nim ciśnienie. Nie może spać, nie ma apetytu, a innym razem objada się bez opamiętania, no i te okropne bóle głowy. Cierpi, a lekarze mówią, że nic jej nie dolega. Wiele osób podobnych do pani B. po wizytach u różnych specjalistów słyszy w końcu: „Ma pani nerwicę". Tak trafiają do psychologa. W trakcie terapii docierają do przyczyny fizycznych problemów. Często leży ona w doznanej przemocy, o której osoba „zapomniała" lub której nigdy nie łączyła z bólem ciała. W jaki sposób ból psychiczny wynikający z doznanych urazów wiąże się z chorobą ciała? Związek nie jest do końca jasny. Sądzi się, że niepokój powstały w wyniku doświadczonego urazu powoduje wzmożoną czujność na „niebezpieczeństwa" wokół, niezależnie od tego, czy istnieją one obiektywnie, czy nie. Powstaje nadmierny przymus sprawowania kontroli nad otoczeniem, związany z przekonaniem, że nawet drobna niemożność ochrony siebie prowadzić może do katastrofy. Niepokój dręczący osobę automatycznie pobudza jej ciało. Tak powstają problemy psychosomatyczne.
więcej...
(autorka - Agnieszka Widera-Wysoczańska, źródło - www.charaktery.eu)

Pamięć ciała dotyczy również traum związanych z doznaniem przemocy w  życiu dorosłym (przypis E.H.i

Wirtualny kochanek
Cyberseks. To słowo określa zarówno podbarwione erotyzmem rozmowy przez Internet, jak i wirtualny seks uprawiany dzięki odpowiedniej aparaturze. Czy ten rodzaj rozkoszy zagraża ludzkości, czy wręcz przeciwnie – otwiera nowe drzwi do erotycznego nieba?– terapeutkę Katarzynę Miller pyta Tatiana Cichocka.

(...) Ludzie potrafią być tak niedowartościowani, że się degradują do podstawowych potrzeb. Z drugiej strony człowiek od zawsze marzył, by sobie móc robić dobrze, nie mieć granic. I nie musieć się wstydzić. To przecież podstawowa karma dla fantazji erotycznych. Stajemy przed możliwością zrealizowania tych wizji. Czy to nie pociągające? Wiesz, jak funkcjonują ludzie, którzy mają dużo dobrych orgazmów? Nie trzeba lekarzy. Wirtualny i internetowy seks to po prostu kolejna używka.

– Ale jaka niezwykła...

– Atrakcyjna, bo dająca nieustanne pobudzenie, które znieczula cierpienie, ten słynny ból istnienia. Człowiek, który ma intensywny internetowy związek oparty na seksie, potrafi być podobnie podniecony, otumaniony własną chemią mózgową, jak człowiek zakochany. To sytuacja dająca złudzenie związku i satysfakcję seksualną jednocześnie. I niewymagająca otwarcia się na prawdziwą bliskość, której dziś boimy się bardziej niż samotności. Przemawia więc szczególnie do ludzi, którzy cierpią z powodu braku miłości, nie umieją się odnaleźć w relacjach. Ucieczka w wirtualny świat jest więc jedynie objawem, a nie przyczyną trudności w relacjach. Oczywiście wtórnie owe trudności pogłębia. Coraz więcej ludzi łapie się na ten lep, bo coraz więcej w nas lęku przed kompromitacją, a coraz mniej prób nawiązania prawdziwych znajomości. Nie mówiąc o tym, że nie ma czasu, by je pielęgnować. A jak tu mieć dobry seks bez pielęgnowania bliskości? (...)
więcej...
(autorka - Tatiana Cichocka, przedruk z miesięcznika "Zwierciadło",
źródło - onet.pl)

Kochaj świadomie
Związek, w którym czujesz się bezpiecznie, to marzenie wielu z nas. Jeśli jednak cierpisz przez partnera lub ranisz go, przypomnij sobie swoje dzieciństwo. To właśnie wtedy musiało wydarzyć się coś, w czym ukryty jest klucz do odczarowania przyszłości.
Spotykasz mężczyznę. Zakochujesz się i... niestety, nie wszystko układa się jak w bajce. Pojawiają się trudności. Twój związek przeżywa huśtawkę emocjonalną. Może doświadczasz za mało uwagi ze strony partnera? Albo odwrotnie – czujesz, że potrzebujesz więcej przestrzeni dla siebie? A może to on ucieka przed bliskim kontaktem z Tobą, nie chce się otworzyć i wyraźnie nie potrzebuje bliskości? Żeby zrozumieć, co się dzieje w Waszym związku, przyjrzyj mu się dokładniej. Psycholog i terapeutka Anna Król-Kuczkowska przeprowadziła badania w grupie ludzi trzydziestoletnich. Chciała się dowiedzieć, w jaki sposób przywiązują się do partnerów. Okazało się, że u podstaw wielu związków leży lęk.
więcej...
(autorka - Iwona Zgliczyńska, źródło - www.polki.pl)

Aspekty prawne przemocy domowej
Od kiedy w społeczeństwie polskim zaczęto głośno mówić o zjawisku przemocy domowej, o jej konsekwencjach natury psychicznej, pojawia się problem, w jaki sposób skutecznie pomagać ofiarom. Wielu profesjonalistów, mimo znakomitego przygotowania do interwencji psychologicznej, mają trudności w poruszaniu się w zagadnieniach prawnych. Celem tego opracowania jest przybliżenie profesjonalistom, pracownikom służby zdrowia prawnego aspektu przemocy domowej.
Należy zdać sobie sprawę z tego, że prawo jako najbardziej klarowny instrument przeciwstawienia się przemocy nie jest jedynym sposobem na jej powstrzymanie. Za takim stwierdzeniem kryje się wiele przewidywalnych aspektów. Jednym z tych aspektów jest fakt, że każda interwencja niesie ze sobą konsekwencje niszczące rodzinę. Należy dokładnie zdać sobie z tego sprawę i wybierać za każdym razem mniejsze zło. Nie jest rzeczą prostą przerwanie przemocy chociażby, dlatego, że wymiar sprawiedliwości niechętnie stosuje sankcje w postaci zatrzymania sprawcy przemocy. Nie dysponuje też właściwym programem natychmiastowej pomocy ofiarom nawet, kiedy ofiarami przemocy stają się dzieci, osoby starsze, niedołężne.
więcej...
(autor - Andrzej Lipczyński, źródło - www.psychologia.net.pl)

Skorpiony wśród żab
Nie każdy drań jest od razu psychopatą. Jednak psychopata jest szczytową formą osobowości typu „dupek”, który umie świetnie ukrywać to przez większość czasu. Około 4% populacji to tzw. osobowości antyspołeczne. Większość z nich żyje wśród nas i ma się świetnie, nigdy nie wchodząc w konflikt z prawem.
Wyobraź sobie – jeśli potrafisz – że nie posiadasz sumienia. Żadnego poczucia winy, niezależnie od tego, co robisz. Żadnego ograniczającego uczucia troski o dobre samopoczucie osób obcych, przyjaciół czy nawet członków rodziny. Wyobraź sobie: żadnej walki ze wstydem, nigdy w całym życiu, niezależnie od tego, jak egoistycznie, opieszale, krzywdząco czy niemoralnie postępowałeś. Udaj, że nieznane jest ci pojęcie odpowiedzialności, chyba że jako brzemię, które inni zdają się nosić bez sprzeciwu, niczym naiwni głupcy.
Dodaj teraz do tej dziwnej fantazji zdolność zatajania przed innymi faktu, że twój rysopis psychiczny jest kompletnie inny niż ich. Ponieważ na ogół zakłada się, że sumienie jest czymś powszechnym u ludzi, ukrycie faktu, że nie masz sumienia przychodzi niemal bez wysiłku.
więcej...
(źródło - www.nowamatkapolka.pl)

Kobieta największym wrogiem kobiety?
(...) Kobieca agresja, niegdyś tłumiona, coraz częściej jest przejawiana wprost. Kobiety mówią bez ogródek o metodach, jakie stosują, by wyeliminować rywalkę w walce o awans albo mężczyznę - twierdzi Zofia Milska-Wrzosińska, psycholog z Laboratorium Psychoedukacji.
Deborah Blum, autorka książki "Mózg i płeć. O biologicznych różnicach między kobietami i mężczyznami", laureatka nagrody Pulitzera, zastanawia się, z czego wynika wzajemna agresja kobiet, jakie są korzenie patriarchatu, i dochodzi do wniosku, że tkwią one w biologii i imperatywie rozrodczości, a ludzka struktura społeczna przypomina społeczność szczurów i szympansów: w każdej z nich dominują samce. Ich działaniami w największym stopniu kieruje wspomniany imperatyw rozrodczości, któremu podporządkowują wszystkie swe poczynania, "nawet w cywilizowanym świecie białych kołnierzyków". To on motywuje ich do zdobywania władzy, choćby z narażeniem życia, bo stwarza większe szanse pomnażania własnych genów. W tym celu samiec jest gotowy sprzymierzyć się nawet z największym wrogiem.
"Zupełnie inaczej postępowały i wciąż jeszcze postępują kobiety spętane obowiązkami macierzyństwa" - zauważa Laurie Rudman z University of Minnesota w Minneapolis. "Gdy mężczyźni zdobywali pożywienie dla rodziny czy wyruszali na wojny, pozbawiane nadzoru przywódcy stada samice z gatunku homo sapiens zaczynały sobie skakać do oczu. To prageneza kłótliwości kobiet. Czy to nie same kobiety przeszkadzają w awansie innym kobietom?" - pyta Rudman.
więcej...
(autorzy - Karolina Biela i Marek Zieleniewski, źródło - BHP ekspert)

Czy umiemy kochać dzieci? 
(...) Miłość jest podstawą związku pomiędzy rodzicem i dzieckiem. Żeby dziecko mogło w pełni rozwinąć swój potencjał, musi czuć, że rodzice naprawdę je kochają i naprawdę się o nie troszczą. Jeśli tego nie czuje, zaczynają się kłopoty. Przez 30 lat praktyki psychiatrycznej z dziećmi i młodzieżą natrafiałem ciągle na te same problemy - rodzice mieli trudności z przekazaniem dzieciom swej miłości, a dzieci nie czuły się kochane.
(...) Uważam, że wszyscy rodzice potrzebują w tym zakresie edukacji, ponieważ nikt z nas nie jest do tego naturalnie przygotowany. Każde dziecko ma określone potrzeby emocjonalne. Nazywam to "zbiornikiem emocjonalnym". Żeby dziecko mogło rozwijać się normalnie, musi mieć pełny zbiornik emocjonalny - wypełniony bezwarunkową miłością rodziców. Jest to miłość bez względu na cokolwiek - bez względu na wygląd dziecka, jego zachowanie czy osiągnięcia. Innymi słowy, rodzice powinni kochać dziecko po prostu dlatego, że istnieje. Miłość warunkowa - za coś - jest dla dziecka bardzo szkodliwa.
więcej...
(wywiad Ireny Koźmińskiej z dr Rossem Campbellem, źródło - Niebieska Linia)
   
Pułapka wybaczenia
Relacja między rodzicami i ich dziećmi charakteryzuje się nakazem
dla dzieci, żeby czciły rodziców i im wybaczały – podczas gdy w przypadku rodziców skupia się głównie na stosowaniu dyscypliny. Dlaczego właśnie w ten sposób myślimy o takiej specjalnej relacji, w której jedna ze stron ma całą fizyczną, emocjonalną i intelektualną władzę - i też odpowiedzialność żeby prowadzić poddane, niewinne dzieci poprzez dawanie dobrego przykładu – podczas gdy druga strona jest bezsilna, wrażliwa i zależna od łaski rodziców?
Te różnice miedzy tym, co się oczekuje od rodziców, a tym, co się oczekuje od dzieci, same za siebie mówią o tym, w jaki sposób władza jest traktowana i używana. Żeby być pewnym tego ze ich dzieci będą im wierne i posłuszne, rodzice maja przyzwolenie - a nawet są zachęcani
do tego - żeby używać każdej metody nazywanej dyscypliną. Wiec to,
co serwujemy dzieciom w postaci dyscypliny, uczy je, ze władza oznacza prawo do używania przemocy i poniżenia - i ze są to akceptowane formy ludzkiego zachowania. To bezsilne i słabe dziecko jest pozbawione praw człowieka.
więcej...
(autorka - Barbara Rogers, źródło -  www.koniecmilczenia.pl)        

Kilka prawd o złości
(...) Sama złość, rozumiana jako odczucie wewnętrzne, nie jest szkodliwa, ma nawet swoje "zasługi" w dziele rozpoznawania zagrożenia dla naszego porządku i dla naszych wartości. Nawet gdy tym porządkiem i wartością są prawa rodziców do odpoczynku po pracy, co tak uwielbiają naruszać nasze dzieci. Rzecz w tym, jak wyrazimy owo odczucie złości. Możemy zrobić to na dwa sposoby: asertywny i agresywny. Różnica pomiędzy jednym a drugim sposobem zamyka się w odpowiedzi na dwa pytania:
Czy wyrażając złość, dokonuję inwazji na cudze terytorium, naruszając cudze granice, własność lub godność?
Czy wyrażając złość deprecjonuję drugą osobę, podważam lub pomniejszam jej wartość oraz złośliwie piętnuję jej słabości?
Gdy odpowiedź brzmi "tak", oznacza to, że wyrażamy swoją złość agresywnie.
więcej...
(autorka - Wanda Sztander, źródło - Niebieska Linia)

Patriarchat jako źródło przemocy
Rodzina patriarchalna to miejsce, gdzie uświęconym obyczajem mężczyzna kontroluje życie żony i dzieci. Domaga się obsługiwania go, określa sposoby, w jakie domownicy mają spędzać swój czas oraz wymierza kary, często fizyczne, za niestosowanie się do jego zasad.
Na tym gruncie następuje bardzo wczesne zróżnicowanie ról, jakie
w patriarchalnej rodzinie przypadają synom i córkom. Chłopcy nagradzani są za pewność siebie, nieokazywanie emocji i chęć do rywalizacji. Nagradzani są też za okazywaną agresję. Władczy ojciec, mimo że oficjalnie może wyrażać dezaprobatę dla agresywnych zachowań syna, w rzeczywistości jest z nich zadowolony, co dziecko niezawodnie wyczuwa. Za okazywanie słabości chłopiec jest karany i, co ważne z naszego punktu widzenia, używane są wtedy wobec niego określenia takie jak "baba". To, co w nim najgorsze, czego u siebie nie lubi, jest kojarzone z cechami kobiecymi. Tak uczy się chłopca niechęci do cech żeńskich, a w konsekwencji pełnego wyższości stosunku do kobiet.
Patriarchalna tresura sprawia, że w wieku dojrzałym mężczyzna reaguje agresją na sytuacje konfliktowe i z góry zakłada, że kobieta powinna tej agresji ulegać. W większości wypadków ta władcza postawa jest jedynie pozorem - w rzeczywistości jest warunkiem własnego poczucia wartości, zaszczepionym przez ojca. Każdy więc ruch, wymierzony w istniejący, patriarchalny porządek, odczuwa on jako atak na siebie samego i zgodnie z wymogami tego porządku musi zareagować agresywnie. Natomiast wobec silniejszych od siebie mężczyzn będzie reagował strachem i posłuszeństwem - a wstyd wywołany tym sposobem, będzie rekompensował sobie przemocą wobec słabszych i podległych jego woli.
więcej...
(autor - Wojciech Kruczyński, źródło -  Niebieska Linia)  

O poczuciu krzywdy osobistej
Utrwalone ślady krzywd z przeszłości mogą mieć bardzo niekorzystny wpływ na bieg ludzkiego życia. Czasem mija dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści lat od tych czasów, kiedy człowiek doznawał ranienia, a mimo to ślady przeszłości zniekształcają bieżące życie. Mogą utrudniać życie ludzi, którym aktualnie dzieje się nie najgorzej, nie mają w zasadzie większych problemów poza tym, że zła przeszłość od czasu do czasu ich dopada. Jeśli jednak życie ludzi z utrwalonymi śladami przeszłości jest pełne kłopotów, ciągłego stresu albo też są uwikłani w sytuację przemocy w rodzinie, bagaż przeszłości jest jeszcze większym obciążeniem. Wpływ śladów krzywdzenia może być ważny i dla zrozumienia sytuacji bieżącej, i dla uwolnienia się z tej sytuacji.
więcej...
(autor - Jerzy Mellibruda, źródło - Niebieska Linia)
 
Kobiecość z nadzieją
Jak zrozumieć kobiety? To pytanie najczęściej zadają sobie mężczyźni. Nie dziwi jednak ono, gdyż mężczyzna i kobieta zawsze stanowili dla siebie zagadkę, jakąś nieodgadnioną tajemnicę. Wynika to z różnic płci, które powodują trudności w zrozumieniu drugiej osoby. Często także i same kobiety poszukują odpowiedzi na pytanie kim są, dlaczego tak, a nie inaczej się zachowują i czują. (...)
Pierwsza w naturze kobiety jest tęsknota przylgnięcia do drugiego człowieka. Potem dopiero są potrzeby dawania, służenia, opiekowania się, płodności czy macierzyństwa. Te jednak, z powodu różnych zranień (psychologicznych, socjologicznych), jako efekt grzechu pierworodnego, są zawsze mniej lub bardziej wypaczone. Nikt z rodziców nie uczył się na uniwersytecie wychowywania dziecka w zdrowej miłości. Wszyscy zostaliśmy ukształtowani w nieracjonalnej miłości w mniejszym lub większym stopniu bądź w zranieniach, niekiedy bardzo głębokich.
więcej...
(skrót referatu Agaty Rusak z cyklu "Płeć, miłość, życie", źródło - www.echo.siedlce.net)

Kompleks Amazonki
Rezultatem zbyt ostrej rywalizacji wzorców matriarchatu i patriarchatu są zranione kobiety, zranieni mężczyźni oraz zranione dzieci. A brak równowagi między tymi wzorcami może spowodować, że kolejne pokolenia będą cierpiały na syndrom „wiecznych dzieci”. To zjawisko jest dość powszechne w Stanach Zjednoczonych, gdzie wiek, płeć i naturalne fazy życia straciły na znaczeniu. W takich warunkach coraz więcej mężczyzn przejmuje kobiece wzorce i potrzeby, tzw. syn matki, a miejsce opiekuńczych kobiet zajmują tzw. córki ojca, czyli kobiety silne, męskie, ukierunkowane zadaniowo. Tym samym coraz częściej powstają związki kobiecych mężczyzn z silnymi kobietami. Tacy mężczyźni często nie radzą sobie z rolą ojca i męża, więc uciekają w obszar zawodowy. Mężczyźni stają się nie tylko ofiarami swojej słabości czy braku wzorca męskiego, ale częściowo ofiarami niedojrzałych kobiet, które agresją i walką odreagowują frustracje spowodowane ograniczonym doświadczeniem naturalnej kobiecości w relacji z mężczyzną czy w macierzyństwie. Stabilna relacja między matriarchatem a patriarchatem charakteryzuje się tym, że dla mężczyzn i kobiet jest szeroki repertuar ról, w których mogą się realizować. I oba te światy są dla siebie wzajem atrakcyjne, nie zwalczają się. Mieszanie cech, w tym przypadku płciowych, prowadzi do zachowań, które w psychologii określa się mianem regresji – silna tożsamość powstaje na podłożu wyrazistości, która kształtuje się w dialogu z innymi, ze światem zewnętrznym.
więcej...
(rozmowa z Zenonem W. Dudkiem, źródło - prasa.wiara.pl)

Umysł zniewalany przemocą
Przemoc, podobnie zresztą jak miłość, posiada niezwykłą moc wywierania wpływu na całe funkcjonowanie człowieka, na pracę jego umysłu, na jego procesy emocjonalne, jego świat wewnętrzny. U części osób, które kontaktują się z przemocą, dokonują się ważne, niekorzystne i niestety czasem trwałe zmiany w sposobie i treści myślenia, które utrudniają przeciwstawianie się i przeciwdziałanie przemocy. Takie zmiany w umyśle utrwalają przemoc, utrudniają radzenie sobie z nią. Na tym właśnie polega zniewalanie umysłu przez przemoc.
więcej...
(autor - Jerzy Mellibruda, źródło - www.pismo.niebieskalinia.pl)

Możliwe "za blisko" (o współuzależnieniu emocjonalnym)
Zapewne wiesz, czym jest uzależnienie od alkoholu, tytoniu, narkotyków, ba, nawet od słodyczy. Ale od innego człowieka?! Czy taki rodzaj uzależnienia jest w ogóle możliwy? No i jak go rozpoznać? No bo gdzie jest granica pomiędzy byciem blisko drugiej osoby, pomaganiem jej, współodczuwaniem z nią zarówno radości, jak i cierpienia, a pomiędzy zatraceniem siebie w byciu z drugą osobą? I tak właściwie na czym ono polega?
W literaturze dotyczącej tego tematu istnieje pewnego rodzaju niejasność, będąca wynikiem mnożenia bytów ponad konieczność. Otóż rozróżnia się współuzależnienie emocjonalne i uzależnienie od drugiej osoby. Rozdział tych dwóch, powiedzmy zachowań, jest prosty i klarowny: współuzależnienie dotyczy przystosowania się jednej osoby do niszczącej ją sytuacji, będącej wynikiem pewnych zachowań (głównie alkoholizmu, narkomanii) bliskiej jej osoby. Natomiast uzależnienie od drugiej osoby spowodowane jest stworzeniem bardzo ścisłej więzi między nimi, bliższej omotaniu niż bliskości.
więcej...
(autorka - Patrycja Dulska, źródło - www.warto.cme.org.pl)

W uścisku wampira emocjonalnego
Ma jeden cel: zdobyć nasze zaufanie i bezlitośnie pozbawić sił. Wyssać z nas to, co najlepsze. Spotykamy ich wszędzie, choć nie zdajemy sobie z tego sprawy. Wampirem może być szef, koleżanka z pracy, przyjaciółka, a nawet… narzeczony. Jak go rozpoznać?
Wygląda i zachowuje się tak jak każdy, swoją prawdziwą naturę skrywa pod maską normalności. Przede wszystkim to wielki egoista. On jest najważniejszy i jego potrzeby muszą być spełniane od razu, nieważne, jakim kosztem. Nie przeszkadza mu, że kogoś rani i oszukuje. Potrafi jednym zdaniem czy spojrzeniem doprowadzić drugą osobę do płaczu. "Jesteś beznadziejna, nie nadajesz się”. Nawet jeśli nie powie tego wprost, tak właśnie czujemy się w jego towarzystwie.
więcej...
(źródło - www.dziennik.pl, autorka - Marzena Czuba)

Uzależnienie się od miłości
Serce pełne miłości pozostaje miękkie i wrażliwe. Gdy zaś bywasz piekielnie zaangażowany w zdobycie czegoś, stajesz się okrutny, twardy, niewrażliwy. Jakże możesz kochać ludzi, jeśli potrzebujesz ich do własnych celów? Możesz ich tylko wykorzystywać i używać. Jeśli jesteś mi niezbędny, abym czuł się szczęśliwy, muszę ciebie użyć, manipulować tobą; muszę znaleźć sposoby i środki, aby cię zatrzymać. Nie mogę ci pozwolić, abyś był wolny. Tak naprawdę mogę kochać ludzi tylko wtedy, gdy oczyściłem z nich swoje życie. Kiedy umrę dla swej potrzeby ludzi, stanę na pustyni. Na początku będzie to okropne: poczujesz się opuszczony; jeśli jednak wytrzymasz choć przez chwilę, nagle odkryjesz, że to wcale nie jest opuszczenie. To jest samotność, osamotnienie, ale pamiętaj, pustynia też zakwita. I wówczas w końcu poznasz, czym jest miłość, czym jest Bóg, czym jest rzeczywistość. Ale początkowo odstawienie narkotyku jest ciężkie – szczególnie jeśli nie możesz liczyć na bardzo głębokie i przenikliwe rozumienie albo dostateczne cierpienie. To wielka rzecz, jeśli się cierpiało. Tylko wtedy masz naprawdę dość dotychczasowego życia. Możesz wykorzystać cierpienie do tego, by położyć mu kres. Większość ludzi po prostu cierpi. Wyjaśnia to konflikt, którego czasami doświadczam – pomiędzy rolą duchowego przewodnika a rolą terapeuty. Terapeuta mówi: Cierpienie należy złagodzić. Natomiast przewodnik duchowy twierdzi: Niech cierpi.
więcej...
(fragment książki Anthony de Mello "Przebudzenie", źródło - integra.xtr.pl)

Chorzy na miłość
Czy pamiętasz, co czułaś, gdy byłaś małą dziewczynką? Może już dawno zapomniałaś, wyparłaś z siebie te wspomnienia. Jeśli jednak straciłaś z nią kontakt, z jej emocjami, marzeniami, jeśli jako dorosła kobieta nie zadbałaś o wyrównanie deficytów miłości, których doznała w dzieciństwie, to jestem przekonana, że nie jesteś szczęśliwa. Twoja ogromna potrzeba bycia kochaną sprawia, że nie potrafisz zbudować dojrzałego, partnerskiego związku. Popadasz w najbardziej podstępne, bo tak bardzo powszechne, a jednocześnie tak trudne do zdiagnozowania uzależnienie – nałóg miłości.
więcej...
(autorka - Eugenia Herzyk, żródło - Miasto Kobiet)

Kochać w czasach popkultury
Syndrom zakochania zawsze oznacza pewne ograniczenie władz umysłowych. Niektórzy psychiatrzy uważają nawet, że jednym z objawów romantycznej miłości jest zawężenie świadomości. Oto ukochany czy ukochana stają się centralnym punktem na mapie świata. Istniejemy tylko my dwoje, inni ludzie nie mają znaczenia, wszystko będzie dobrze, byle byśmy byli razem – te miłosne zaklęcia są nie tylko egoistyczne, ale i pozbawione niezbędnej dozy ostrożności. Kochankowie bowiem mają także upośledzoną zdolność przewidywania, a nawet percepcji. Średnio przystojny blondyn wydaje się mister uniwersum, a puszysta brunetka godna pożądania bardziej niż miss world.
Doskonale późniejsze rozczarowanie miłosnym fantomem opisuje w swoim psychologicznym arcydziele Marcel Proust „W poszukiwaniu straconego czasu” słowami Swanna: „I pomyśleć, że zmarnowałem kilka lat życia, że chciałem umrzeć, żem przeżył swą największą miłość dla kobiety, która mi się nawet nie podobała, która nie była w moim typie”. Swann śledził każdy krok Odetty, składał wizyty w domach, gdzie się pojawiała, tropił ją na ulicy. Był niewątpliwie ofiarą miłości uzależniającej.
Miłość obsesyjna doprowadza do zachowań ekstremalnych, nieoczekiwanych, pełnych pasji. Tak pojmowaną miłość Erich Fromm, autor „Sztuki miłości” i badacz współczesności, wpisywał w modus posiadania. Osoby owładnięte miłosnym szaleństwem traktują miłość jako rzecz, którą trzeba zachować na zawsze.
więcej...
(autorka - Krystyna Lubelska, źródło - www.mowiepopolsku.com, za "Poltyką")

Dorosłe dzieci
(...) Niezaspokojenie potrzeb rozwojowych może prowadzić do powstania syndromu, określanego przez psychologów mianem Dorosłego Dziecka; masz 20, 30, 40 czy nawet 50 lat, a w obliczu problemów, jakie stawia na Twojej drodze życie, zachowujesz się jak pięciolatek lub nastolatek. Dorosłe Dziecko nie umie rozwiązywać problemów: nie umie narzucić sobie dyscypliny (czyli nakreślenia i realizowania przyjętego planu), nie umie odroczyć gratyfikacji (teraz wysiłek - nagroda będzie potem), łatwo ogarnia je gniew, który odreagowuje na innych (biciem, obelgami, upokarzaniem innych, popełnianiem emocjonalnych nadużyć).(...)
Dorosłe dziewczynki to słodkie idiotki mówiące do męża „—Tak, masz rację, mój Misiaczku” (gdy czterdziestoletni Misiaczek wcale racji nie ma), Królewny-Śnieżki, Kopciuszki, latami czekające na swojego królewicza, ukochane córeczki tatusia, których „tatusiowie nigdy nie oddadzą nikomu”. Możliwości są tysiące i nie jest ważne, jaką Dorosłe Dziecko gra rolę. Ważne jest to, że nie jest sobą.
więcej...
(autor - Cezary Urbański, źródło - www.dda.pl za www.antykoncepcja.pl)

Zdrowa miłość i obsesyjna miłość
Z obsesyjną miłością masz do czynienia wtedy, gdy wszystkie twoje myśli znajdują się we władzy tego uczucia. Lęk przed odrzuceniem pchnie cię do czynienia rzeczy do tej pory niewyobrażalnych; będziesz śledzić, prześladować i zadręczać telefonami. Obsesyjna miłość, to głęboko skrywana wewnętrzna udręka, lub ślepa, toksyczna namiętność. Wtedy raj zmienia się w piekło, oddanie w wykorzystywanie i poniżenie, pragnienie bliskości miesza się z wściekłością i zazdrością.
Obsesyjni kochankowie są zaabsorbowani całkowicie, aż do bólu, rzeczywistym, lub wymarzonym kochankiem. Odczuwają niezaspokojoną tęsknotę za tym, by posiadać obiekt swojej obsesji, lub być przezeń posiadanym. Obiekt ich uczuć odrzuca ich, lub pozostaje w jakiś sposób nieosiągalny fizycznie, bądź emocjonalnie. Nieosiągalność obiektu, lub odrzucenie przezeń prowadzi do działań autodestrukcyjnych. Wszelkie inne objawy miłości w porównaniu z obsesją wydają się monotonne i pospolite. Miłość obsesyjna wydaje się gwałtownym, kuszącym światem podwyższonej emocjonalności i ponadzmysłowej seksualności.
Filmy i piosenki, starają się przekonać nas, że miłość dopiero wtedy jest prawdziwa, gdy pochłania wszystko inne.
W rzeczywistym świecie obsesyjni kochankowie wprawdzie unoszą się na fali radosnej nadziei i podwyższonej zmysłowości, ale nieuchronnie musza zapłacić za swoje nierealne oczekiwania rozczarowaniem, pustką i rozpaczą.
więcej...
(źródło - wandunia.suntar.com.pl)

Czym jest uzależnienie od drugiej osoby?
Człowiek jest uzależniony od innej osoby, jeżeli to od niej zależy ocena własna uzależnionego. Kiedy człowiek chce akceptacji od drugiej ważnej dlań osoby, a nie ma szansy tego uzyskać. I nie ma tu znaczenia czy to jest dziecko łaknące uznania ze strony pijącego rodzica, czy partner/ka nieobliczalnego partnera/ki czy podwładny „silnego” szefa. Problem zaczyna się w momencie, gdy ważna dla nas osoba feruje wyroki, rzuca oceny nieobliczalnie. Za to samo raz można być nagradzanym, podnoszonym na duchu a innym razem zgniecionym słowem, skarconym wzrokiem czy ukaranym fizycznie. Jak wtedy zbudować zasady, na których opiera się funkcjonowanie świata? (...) Uzależnienie najczęściej rodzi się w domu rodzinnym człowieka i potem jest życiowym „przekleństwem”, z który nie umiemy poradzić sobie w kolejnych związkach i to zarówno przyjacielskich jak i partnerskich oraz relacjach w pracy. Ciągle usiłujemy odkryć, jakimi zasadami rządzi się ważna dla nas osoba. Staramy się ze wszech sił znaleźć klucz do jej serca. Zaistnieć w jej oczach jako wartościowa jednostka. Ale nie wiem, jak byśmy się starali, nie osiągamy celu, bo świat tejże ważnej osoby nie rządzi się ustalonymi regułami, ale podlega emocjonalnym impulsom. Kiedy drugi jest w złym nastroju, sfrustrowany, podniecony... wyładowuje energię na otoczeniu. Daje upust swojemu złemu humorowi w nieobliczalny sposób. Stąd niemożność ustalenia zasad, jakimi kieruje się on w życiu. Stąd nasze frustracje, niska samoocena i... przenoszenie tych wzorców na następne pokolenia.
więcej...
(autorka - Monika Zubrzycka-Nowak, źródło - www.psychologia.net.pl)

"Oblicza lęku" Fritza Riemanna - recenzja książki
Cztery podstawowe formy lęku skrywają ogólnoludzkie problemy, z którymi musi się zmierzyć każdy człowiek. Każdy z nas zna lęk przed dawaniem z siebie w jednej z jego wielu odmian. Ich wspólną cechą jest poczucie zagrożenia własnej egzystencji, zagrożenia własnego terytorium życiowego i integralności własnej osobowości. Każde pełne zaufania otwarcie się na drugiego człowieka, każde uczucie sympatii i miłości stanowią w pewnym sensie takie zagrożenie, bo jesteśmy wówczas pozbawieni skorupy ochronnej, a zatem bardziej niż zwykle narażeni na zranienia, bo musimy ze swej strony z czegoś zrezygnować, wydając się w pewnym stopniu na łaskę i niełaskę drugiej osoby. Dlatego lęk przed ofiarą łączy się zawsze z lękiem przed uszczerbkiem własnego "ja".
więcej...
(źródło - www.opoka.org.pl)

Droga do budowania poczucia własnej wartości
Jesteśmy istotami o bardzo specyficznych właściwościach. Jako jednym z niewielu została nam dana szansa decydowania o tym, jak wykorzystamy swój czas. Jesteśmy wolni i dlatego życie każdego z nas układa się trochę inaczej. Jedni wykorzystując swoje niewielkie możliwości osiągają bardzo wiele, i do tego są szczęśliwi - rozmawiając z nimi czuje się bijący od nich spokój wewnętrzny i spełnienie, inni -często tacy, którzy mają ogromny potencjał wiedzy i umiejętności - przez całe życie boją się wyjechać z małej rodzinnej miejscowości. Często zapominamy, jak duże znaczenie w naszym życiu odgrywają jakieś nasze właściwości, niezwiązane z akademicką wiedzą czy wyglądem zewnętrznym.
Jedną z takich cech jest poczucie własnej wartości. Dziś nie dyskutuje się już nad tym, czy środowisko, w którym spędzamy pierwsze lata naszego życia, wywiera na nas wpływ, czy nie - wiadomo bowiem, że wywiera, pozostaje tylko pytanie, jaki. Przejmujemy od rodziców sposób patrzenia na świat i ludzi, często sposób myślenia; ale wszystkie te elementy jesteśmy w stanie jako ludzie dorośli zmienić dużo łatwiej niż poczucie własnej wartości.
więcej...
(autorka - Małgorzata Lipień, źródło - www.psychodnia.pl)

Bliźniego szanuj jak siebie
Mając szacunek dla siebie, potrafimy być otwarci na innych, na nowe doświadczenia, mamy do siebie zaufanie, czujemy się pewni siebie i jednocześnie nie nadużywamy swojej pewności. Jesteśmy w stanie realnie oceniać sytuacje i podejmować słuszne decyzje, a w sytuacjach konfliktowych potrafimy się bronić.
Poczucie własnej wartości jest niezwykle istotne dla naszego dobrego samopoczucia i prawidłowego rozwoju. Przystępując do refleksji nad zagadnieniem dotyczącym poczucia własnej wartości, można postawić kilka zasadniczych pytań: W czym może przejawiać się brak poczucia własnej wartości? Dlaczego jedni ludzie czują się wartościowi, a inni nie; inaczej mówiąc, skąd bierze się poczucie wartości i skąd bierze się jego brak? Co jest miarą mojej wartości, czy jest to jakieś zewnętrzne, obiektywne kryterium, czy chodzi tu o moje poczucie? Jeżeli nie mam poczucia własnej wartości, co zrobić, żeby je mieć, a jeżeli już je posiadam, to co robić, żeby go nie stracić?
więcej...
(autor - Jakub Kołodziej, źródło - www.charaktery.eu)

Dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych -
ofiary błędów rodziców
Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że niepowodzenia, które przytrafiają się im w życiu nie zawsze są zawinione przez nich samych, że często powodem niepowodzeń jest bagaż doświadczeń wyniesionych z dysfunkcyjnego domu. Odkrycie, że jest się dorosłym dzieckiem bywa dla wielu osób szokiem, który zarazem jest pierwszym krokiem do wyzdrowienia, odzyskania swojego "utraconego dzieciństwa".
więcej...
(autor - Paweł Grochowalski, źródło - www.opowiadania.pl)

Ślub to nie happy end
On i Ona. Spotykają się, zakochują, ślubują sobie miłość, wierność... Jak to się dzieje, że niektóre z tych par zaczynają - czasem już wkrótce po ślubie - żyć według dysfunkcyjnego wzorca? Dlaczego zaczynają się źle traktować? Dlaczego jedno drugie znieważa i lży? Dlaczego posuwa się do gróźb i szantażu? Dlaczego celuje w najsłabszy punkt drugiego?
więcej... 
(autor - Tomasz Garstka. źródło - Niebieska Linia)

Jak się uwolnić z krzywdzącego związku
W społecznym odczuciu to kobieta jest odpowiedzialna za związek i za rodzinę. Gdy w małżeństwie nie układa się najlepiej, zwykle bierze na siebie całą winę. Mężczyzna nie musi się starać. Wystarczy, że pracuje zawodowo, aby uchodził za dobrego męża i ojca. Taką rolę w życiu codziennym przydzieliła mu patriarchalna kultura, w jakiej żyjemy. Chłopców wychowuje się w przekonaniu, że powinni być mądrzy i dzielni, a dziewczynki - że mają być piękne, grzeczne, opiekuńcze i na pierwszym miejscu stawiać potrzeby innych. Powinny także unikać mówienia "nie", gdyż kobieta nie dość uległa, kobieta krnąbrna łatwo może zostać odrzucona, a los kobiety samotnej w naszej kulturze jest niewesoły. Społeczeństwo wymaga, by żyła w związku z mężczyzną. Nieważne, czy w związku udanym i szczęśliwym - ważne, że w rodzinnym stadle. Gdy kobieta żyje samotnie, jej rodzina, przyjaciele i znajomi zastanawiają się, co z nią jest "nie tak", skoro "nikt jej nie chciał". Presja społeczna jest tak silna, że wiele kobiet przez długie lata pozostaje w związkach, w których są bite i poniżane. Pomimo to wiele z nich obawia się lub nie czuje się zdolna do podjęcia decyzji o rozstaniu, co umacnia ich agresywnych partnerów w poczuciu, że mają przyzwolenie na używanie wobec nich przemocy.
więcej...
(źródło - Centrum Praw Kobiet)

Umysł uzależniony
Tym, co skazuje nas wszystkich na nieuchronne uzależnienie, jest niepewność co do naszej tożsamości prawdziwej i związany z nią lęk. W tej trudnej sprawie uzależnienie ma pozory rozwiązania idealnego. Znieczula niepokój, usypia wątpliwości, a na dodatek pochłania cały nasz czas i energię. Sprawia, że wydaje nam się, iż wreszcie wiemy, kim jesteśmy i czemu warto poświęcić życie.
więcej...
(autor - Wojciech Eichelberger, źródło - Wysokie obcasy)

Wszystko o mojej matce
Związek z matką to najsilniejsza więź emocjonalna, jaka jest nam dana. Ale ta miłość bywa trudna. Czasem jest w niej więcej urazów, gniewu, milczenia niż prawdziwej bliskości. Kobiet niepogodzonych z matkami są tysiące. Czy jest dla nich szansa na pojednanie? (...)
Dlaczego dorosłe kobiety rozpadają się psychicznie w obliczu wspomnień z dzieciństwa? Dlaczego tamte przeżycia nadal mają nad nimi taką władzę? Odpowiada Anna Dodziuk, psychoterapeuta: To jest tak, jakby ktoś się dziwił, że jakaś osoba nie umie tańczyć, a ona tak naprawdę nie potrafi nawet pewnie postawić stóp na ziemi. Bo matka to pierwsza osoba, od której dostajemy informacje o świecie i o sobie. Jeżeli są negatywne albo niejasne, to jako dorośli musimy budować swoje życie na piasku.
więcej...
(wywiad Iwony Zgliczyńskiej z Anną Dodziuk, źródło - www.dda.pl za polski.wp.pl)

Współuzależnienie - jak się uwolnić?
Tak, jak inne nałogi, współuzależnienie to choroba emocji. To również niszcząca zależność od bliskiej osoby, która jest uzależniona. Wbrew obiegowej opinii, często współuzależnieni to dobrze wykształceni ludzie po studiach, w większości... kobiety. Typowy scenariusz wygląda tak. Gdy wreszcie znękana żona alkoholika, matka narkomana, córka hazardzisty zbierze siły i odwagę, trafia do psychologa. Swoją opowieść najczęściej zaczyna od słów: "moje życie to koszmar. Chciałabym, aby on przestał pić, ćpać, grać". W czasie rozmowy nie tylko dowiaduje się, że nie jest w stanie pomóc osobie uzależnionej, ale przede wszystkim, żeby poczuć się znowu szczęśliwa, musi się wziąć za siebie. W reakcji, często pojawia się bunt, poczucie krzywdy, złość.
więcej...
(źródło - interia.pl Kobieta)

Erotomania kobiet
Tajemnice dotyczące seksualnego wykorzystania w dzieciństwie są najboleśniejsze i nieraz najgłębiej ukryte. Wiele osób, które uzależniły się od seksu i miłości, jest ofiarami seksualnego wykorzystania w dzieciństwie. U części z nich erotomania zaczęła się bezpośrednio od tego faktu. U innych, ból spowodowany tymi nadużyciami i noszony w ukryciu stał motorem wpędzającym w uzależnienie. Masz przed sobą świadectwa kobiet, które mówią, jak seksualne wykorzystanie dotknęło całe ich późniejsze życie.
więcej...
(źródło - forumhumanitas)

Kiedy miłość jest nałogowa?
Miłość jest nałogowa zawsze, kiedy ma mi zrekompensować jej deficyt, ułomność lub brak w przeszłości, zwłaszcza w dzieciństwie – kiedy chcę ją dostać, zamiast dawać.
Miłość jest nałogowa, kiedy w relacji z jej obiektem tracę własne granice – kiedy pomijam własne potrzeby, nie potrafię powiedzieć „nie” gdy coś mi nie odpowiada, czy postąpić zgodnie z własną wolą i dobrem.
więcej...
(z materiałów SLAA)

Uzależnienie od romansów
Romans, czy to połączony z seksem, czy nie, zachęca do osobistego rozwoju, ponieważ każda nowa znajomość wymusza spojrzenie w głąb siebie i poszerzenie wiedzy o sobie. Początkowy etap potencjalnego związku miłosnego może być bardzo intensywny i ekscytujący. (...) Dojrzała miłość to jednak to coś więcej niż zakochanie i seks. Jej nieodzowny atrybut - intymność - tworzy się z czasem. Emocje wywołane stanem zakochania służą budowaniu głębokiej, długotrwałej bliskości.
Tym, którzy nie są uzależnieni od romansów trudno zrozumieć, jak miłość i seks mogą zostać przekształcone w destrukcyjne schematy nałogowych,  przymusowych zachowań. Dla osoby uzależnionej zakochanie oraz bliskość z nim związana, zazwyczaj są połączone z niepokojem i bólem. Żyjąc w chaotycznym świecie emocji, w desperacji oraz z lęku przed samotnością i odrzuceniem, nałogowiec romansów bez końca poszukuje tej jedynej, „wielkiej” miłości.
więcej...
(materiał przetłumaczony ze strony SRI – Sexual Recovery Institute, www.sexualrecovery.com) 

Nałóg miłości a trauma
Na nałóg miłości składają się trzy czynniki – uzależnienie od romansów, uzależnienie od związków i uzależnienie od seksu. Nałóg miłości jest często uważany za „mniej poważny” od innych czynnościowych nałogów, na przykład erotomanii, zaburzeń związanych z jedzeniem, czy uzależnienia od zachowań masochistycznych / sadystycznych. Być może dlatego, że jego nazwa brzmi łagodniej. W rzeczywistości jednak nałóg miłości wywołuje wyjątkowo silne cierpienia i może być bardzo niebezpieczny, zarówno dla uzależnionego, jak i dla jego partnera. Wiele samobójstw, morderstw, molestowań, gwałtów i innych przestępstw związanych z brakiem kontroli emocji, ma swoje korzenie w nałogu miłości.
więcej...
(autor - Will H. - RecoveryMan.com Webmaster)

Uzależnienie od partnera
Często z pogardą mówi się o uzależnionych alkoholikach, narkomanach, hazardzistach. Za to dosyć mało mówi się o uzależnieniu od partnera. A przecież jak każde uzależnienie jest ono chorobą, z której należy się wyleczyć. Ale jak podjąć leczenie, gdy większość kobiet nie uświadamia sobie, że jest uzależniona.
Uzależnienie od partnera jest pewnego rodzaju dysfunkcją związku, w którym jedna strona przyjmuje rolę ofiary. Osoba uzależniona żyje „dla tej drugiej”, robi rzekomo wszystko dla niej, chce mieć stałą kontrolę nad jej życiem, oczywiście obwinia ją o różne rzeczy, jeśli nie dostaje tego, czego chce. Warto pamiętać, że każde uzależnienie szkodzi zarówno osobie uzależnionej jak i jej otoczeniu. Osoba uzależniona nie może się powstrzymać od powtarzania szkodliwego zachowania, bez względu na konsekwencje.
więcej...
(autorka - Magdalena Mąka, wp.pl Kobieta)

Głód narcyza, czyli o uzależnieniu i ekscytacji
Im bardziej ludzie chcą się czuć niezależni, tym bardziej brak im czegoś, co nadałoby sens ich życiu, a więc poszukują ekscytacji i ożywiają się za pomocą różnych środków, od których się uzależniają. Specjaliści piętnują uzależnienia i proponują terapie pozwalające odzyskać poczucie niezależności, które jednak naraża pacjentów na przeżywanie pustki, i tak dalej, da capo...
więcej...
(autor - Andrzej Leder, źródło - www.polityka.pl)

Eros, Philos i Agape
Eros to miłość fizyczna. Człowiek najpierw kocha zapachem. Tak przynajmniej uważają medycy. Zapach oddziałuje na układ nerwowy człowieka. Najbardziej zapach potu. To ponoć on jest odpowiedzialny za to, że jedną osobę kochamy, a innej nie.
Naukowcy stwierdzili ostatnio, że za miłość odpowiedzialna jest chemia. W mózgu zakochanego człowieka zwiększa się ilość substancji chemicznej podobnej do narkotyku, odpowiedzialnej za odczuwanie przyjemności o nazwie dopamina, potocznie nazywana hormonem szczęścia.  Substancja ta powoduje, że człowiek doznaje uczucia zadowolenia, napięcia emocjonalnego i w końcu miłości.
Miłość uzależnia człowieka. Im dłużej jesteśmy z ukochanym człowiekiem, tym więcej dopaminy dostaje się do krwi, tym bardziej rośnie poczucie emocjonalnego podniecenia i napięcia. Jest to powodowane powstawaniem fenyloetyloaminy, która uzależnienia organizm od tej substancji i zmniejsza poczucie realności. Partnera idealizuje się wówczas, a świat przebarwia przez przysłowiowe „różowe okulary". Czucie wyostrza się, zmysły subtelnieją.
więcej...
(autor - Andrzej Nowosad, źródło - www.racjonalista.pl)

Miłość jak narkotyk
Romantyczna, szalona, występna... Miłość niejedno ma imię. Dla fizjologa jest grą substancji chemicznych, które - niczym narkotyki - najpierw wyzwalają euforię, a potem uzależniają.
Twoja miłość przenika mi ciało - wyznał egipski poeta w Pieśniach rozweselających ciało spisanych na papirusie przed 3 tysiącami lat. Czyż nie czujemy tak samo, kiedy i nas dosięga strzała Amora? Choć nie chce się spać ani jeść, choć serce ściska niepokój, to przecież zakochanych roznosi energia i przepełnia radość. Razem mogliby nawet góry przenosić. Obiekt uczuć zawsze i niezmiennie wydaje się uosobieniem wszelkich cnót, jakże często wbrew oczywistym faktom. Nic dziwnego, że stan zakochania (syndrom amorosum) ujęli w ścisłą definicję... psychiatrzy.
więcej...
(autorka - Barbara Pratzer, źródło - Wiedza i Życie)

Gdy kobieta kocha za mocno - toksyczna miłość
Jeden z partnerów swoją nadmierną miłością może zniszczyć drugą osobę. To również związek dwojga ludzi, w którym jedna osoba jest z drugą tylko z przyzwyczajenia i dla wygody, a druga wciąż kocha. Pia Mellody w swojej znanej książce „Toksyczna miłość” pisze głównie o uzależnieniu od miłości. Wprowadza pojęcie „nałogu miłości” i „nałogowca”. Jeden z partnerów zaborczo, silnie i ślepo kocha drugiego, który najczęściej jest osobą unikającą bliskości. Nałogowiec nie widzi wad swojego ukochanego. Kobieta, bo to one najczęściej kochają nałogowo, wierzy, że znalazła swojego księcia. Widzi w swoim partnerze spełnienie swoich najskrytszych marzeń, tymczasem rzeczywistość jest zupełnie inna.
więcej...
(autorka - Aleksandra Zumkowska, źródło - wp.pl)

Erotomania - jak rozwiązać ten problem?
Z radością zauważam, że ostatnio coraz częściej dostrzega się nie tylko alkoholizm, jak było jeszcze przed dekadą, ale i inne uzależnienia. Osoby zajmujące się pomaganiem wymieniają też erotomanię, także pod hasłami: seksoholizm, uzależnienie od seksu, uzależnienie od miłości, uzależnienie od związków, obsesyjna miłość, kompulsje seksualne itp.
Osobiście mam wrażenie, że zauważając ten problem nie zajmujemy się
jego rozwiązaniem. Nie natrafiłem na polskim rynku na opracowanie
mówiące, czym jest abstynencja i leczenie erotomanii.
więcej...
(autor - Wojciech Sułecki, źródło - www.psychologia.edu.pl)

Pułapki i diagnozy współuzależnienia
(...) Czy być od kogoś uzależnionym, to to samo co być współuzależnionym? Co to znaczy być od kogoś uzależnionym i jak rozumieć to zjawisko w sytuacji, gdy partnerem, od którego się uzależniło jest osoba funkcjonująca prawidłowo? Czy, i z jakim skutkiem, te dwa zjawiska mogą się na siebie nakładać? Czy można mieć zdrową relację i w oparciu o nią pozostawać w związku z pijącym alkoholikiem? Co się dzieje ze współuzależnieniem lub uzależnieniem od jakiejś osoby po wygaśnięciu konkretnej relacji? Jakie w związku z tymi kwestiami należałoby sobie wyznaczyć zadania w zakresie pomocy czy wręcz terapii, stając wobec osoby uwikłanej w takie relacje?
Literatura i osoby zajmujące się pomaganiem współuzależnionym nie są jednoznaczne wobec tych zagadnień.
więcej...
(autor - Leszek Kapler, źródło - www.psychologia.edu.pl)

Samotność: chwila, wyrok, wybór
Jest taka mądra rada, dotycząca samotności: zanim zdecydujesz się być z kimś - naucz się być sam. Umieć być samemu, znaczy stać się kimś emocjonalnie niezależnym, kimś kto wie, co w związkach z dorosłymi ludźmi jest możliwe, a co nie. Tego rzadko uczymy się przed szkodą. Na ogół lekcje pobieramy wtedy, gdy już się z kimś związaliśmy, co przypomina naukę jazdy samochodem na torze wyścigowym, w dodatku bez instruktora.
więcej...
(autor - Wojciech Eichelberger, źródło - www.kobieta.gazeta.pl)

Potrzeba bliskości
Każdy obawia się bliskości, bez względu na to, czy jest tego świadomy, czy nie. Bliskość oznacza odkrycie się przed obcym. Wszyscy jesteśmy sobie obcy: nikt nie zna nikogo. Jesteśmy obcy nawet sobie samym, gdyż tak naprawdę nie wiemy kim jesteśmy.
Bliskość, zbliżenie się do kogoś obcego oznacza, że musisz odrzucić wszystkie mechanizmy obronne; tylko wtedy owa bliskość jest możliwa. Ale powstaje lęk, że gdy przestaniesz się "bronić"; gdy zrzucisz wszystkie maski jakie nosisz... kto wie, co zrobi z tobą ten obcy, ta druga osoba?
więcej...
(źródło - Fundacja Przyjaciół OSHO)

W oczekiwaniu na miłość
Dlaczego czasem nie znajdujemy miłości, choć tak bardzo jej szukamy? Czym innym jest czekać na piękną niedzielę, a czym innym – przeżyć ją do wieczora. Wielu modli się o piękną niedzielę. To, czego doświadczamy, budząc się rano w radosnym świergocie ptaków pod bezchmurnym niebem, to oczarowanie i ekscytacja.
Oczarowanie jest zawsze początkiem miłości. Doświadczenie oczarowania ma charakter archetypalny. Przemawia do nas poprzez mit, baśń i sen. Historia o Kopciuszku i zauroczeniu Księcia przyprawia o niezrozumiałe dreszcze chłopców i dziewczynki. Bynajmniej nie z powodu nocy poślubnej, lecz właśnie z powodu tego, co tajemnicze i czarodziejskie – oczarowania. (...)
Oczarowanie mija tak, jak mija poranek i jest to absolutnie nieuniknione.
więcej...
(autorka - Wanda Sztander, źródło - www.zdrowa-zywnosc.get.net.pl
za onet.pl)

Miłość to tylko chemia mózgu
(...) Dopamina. Mały boży neuroprzekaźnik, lepiej znany pod nazwą romantycznej miłości. A także noradrenalina, znana jako zauroczenie. To naturalne środki pobudzające. Gdy się zakochujesz, substancje te,  wraz z ich kuzynami, zaczynają taniec na rurze wokół neuronów twego mózgu. Skaczą wokół układu limbicznego, skupiając uwagę, wywołując pożądanie, obsesyjne myśli, żądzę popełniania niemoralnych aktów z twoim ukochanym podczas czekania na zmianę świateł w centrum miasta, i tym podobne.
- Miłość to narkotyk – mówi bez ogródek Helen Fisher, antropolog z Rutgers University i autorka książki "Why We Love: The Nature and Chemistry of Romantic Love". – Brzuszny obszar nakrywki to grupa komórek, które wytwarzają dopaminę i wysyłają ją do wielu obszarów mózgu, właśnie wtedy, gdy jesteśmy zakochani. Ten sam obszar odgrywa rolę w przypadku kokainowego odlotu.(...)
więcej...
(autorka - Neely Tucker, artykuł z The Washington Post, opublikowany w wortalu onet.pl Kobieta)

Urodzeni nałogowcy
Świeżo odchudzone obżartuchy wpadają w alkoholizm, a byłych palaczy wciąga hazard. Dlaczego nałogi jednych nękają przez całe życie, a inni pozostają od nich wolni?
Alkoholicy, heroiniści, hazardziści, palacze, seksoholicy, bulimiczki, ludzie uzależnieni od Internetu czy gier komputerowych - wszyscy z tą samą diagnozą: uzależnienie.
To choroba emocji, która objawia się podporządkowaniem życia jakiejś substancji albo czynności. "Obiekty" uzależnienia bywają różne - alkohol, papierosy. narkotyki, hazard. Cel, w osiąganiu którego pośredniczą, jest jeden - okiełznać emocje. Największy problem tkwi więc w środku, nie zaś w tym, co widać na zewnątrz.
więcej...
(autorka - Anna Abramowicz, źródło - www.wici.info)

Seks, fenyloetyloamina i miłość
(...) Nauka upatruje nawet tak korzeni tak pięknego zdarzenia, jakim jest zakochanie się, w wydzielaniu pewnych substancji chemicznych przez mózg. Chodzi o fenyloetyloaminę, dopaminę i hormony nadnerczy: noradrenalinę i adrenalinę. Substancje te sprawiają, że zakochani znajdują się w stanie przypominającym odurzenie narkotykami. Ten stan odurzenia - czy raczej zadurzenia - sprawia, że ich postrzeganie staje się nieobiektywne. Wszystko wydaje się albo piękniejsze niż jest - ukochana osoba też, albo, gdy ukochana jest nieosiągalna - smutne. Wtedy mówimy „zakochał(a) się nieszczęśliwie”. Prawda natomiast jest taka, że jeżeli myślimy „ja bez tej drugiej osoby nie mogę żyć” i stan ten negatywnie wpływa na nasze życie, to nie jesteśmy zakochani, lecz uzależnieni. Tak jak nikotynista, alkoholik lub narkoman. Wtedy trzeba szukać pomocy - np. grupy wsparcia lub psychoterapeuty. Prawdziwa miłość nigdy nie jest przyczyną cierpienia i stagnacji, lecz rozwoju duchowego i radości.(...)
więcej...
(rozmowa z Cezarym Urbańskim, źródło-www.antykoncepcja.com.pl)

Pytania o granice normy
Pod koniec XX wieku zaczęto opisywać i wyjaśniać w kategoriach psychologicznych mechanizmy uzależnień od substancji chemicznych, głównie od alkoholu. Rozpowszechniły się grupy terapeutyczne i samopomocowe, a przejmowane od nich interpretacje nałogowych zachowań zakorzeniły się w powszechnej świadomości i języku. Okazało się wówczas, że w kategoriach patologii można interpretować zjawiska, których dawniej za takie nie uważano: zaczęto coraz częściej mówić o uzależnieniach od różnych sytuacji, które sprawiają przyjemność – od Internetu, od seksu, od pracy.
więcej...
(autor - Bogusław Habrat, źródło - www.psychologia.edu.pl)

Niebezpieczne związki
Są kobiety, które cierpią z powodu złej miłości, ale nie potrafią się od niej uwolnić. Jeśli taka sytuacja się powtarza, powinny czuć się zaniepokojone, bo to znaczy, że odgrywają jakąś relację z dzieciństwa.
Czasami wydaje nam się, że skoro ktoś nas kocha, musimy mu wszystko wybaczać – mówi psychoanalityk Mariela Michelena, której książka "Kobiety źle kochane" pokazuje, jak i dlaczego wchodzimy w destrukcyjne związki.
więcej...
(wywiad  opublikowany w La Vanguardia, źródło - www.paranormalne.pl za onet.pl)

Nabite w butelkę
Życie z alkoholikiem to poligon, na którym żołnierze czujnie oczekują ostrzału.
Przychodzi kobieta do lekarza i mówi: "Zrobię wszystko, żeby mąż przestał pić". W odpowiedzi słyszy: "Potrzebne będzie leczenie – pani". "Ale to mąż pije, dlaczego ja mam się leczyć?!" – oburza się pacjentka. Tymczasem leczenie ze współuzależnienia to jedyna droga ratunku.
więcej...
(autorka - Joanna Jureczko-Wilk, źródło - Gość Niedzielny)

O współuzależnieniu
(...) Mimo, iż współuzależnienie nie zostało jeszcze wpisane przez światowa Organizację Zdrowia do Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób, Urazów i Przyczyn Zgonów, wielu specjalistów zajmujących się terapią problemów alkoholowych jest zgodnych, że można wyróżnić szereg ściśle określonych objawów, które pozwalają na rozpoznanie u osoby badanej zespołu zaburzeń osobowości, określanego mianem współuzależnienia.
więcej...
(źródło - www.alkoholizm.info.pl)

Historia "małej dziewczynki"
Rany z przeszłości nie goją się same. Ich leczenie wymaga starań. Jeśli jednak dobrze je przeprowadzimy, blizny po nich nie będą nas szpecić. Każda z nich może się zmienić w perłę.
Każdy z nas odczuwa potrzebę bliskości. Chcemy nie tylko być wśród ludzi, ale mieć z nimi bliskie relacje i umieć doświadczać więzi. Czasami jednak samotność przybiera tak ogromne rozmiary, że zaczyna boleć. Tak się dzieje wtedy, gdy odczuwamy chwilowy brak obecności bliskiej osoby, ale także wówczas, kiedy człowiek mimo uporczywych starań, nie potrafi nawiązać głębokich relacji z innymi.
więcej...
(autorka - Joanna Prokulska-Balcerzak,  źródło - Status Feminae)

Głód miłości
(...) Historie miłosne od wieków były głównym tematem w literaturze, muzyce, filmach. Niezliczone romanse opowiadały o rozterkach ludzi uwikłanych pomiędzy potrzebę serca a zasady. Tragedia niespełnionych kochanków, czy poszukiwanie doskonałej miłości, to od wieków ulubiony motyw twórczości artystów wszelkich kultur. To im zawdzięczamy naszą skłonność do rozrzewniania się nad losami bohatera, wiernie kroczącego za głosem swego serca.
W oczach osób uzależnionych od związków, owe historie miłosne rzadko bywają rozczulające i tracą zazwyczaj sporo ze swej romantyczności. Dla nich są odzwierciedleniem koszmaru, w który się uwikłali - pogoni za idealną miłością. Pogoń ta okazuje się bezowocnym, syzyfowym wysiłkiem. Angażują się z całych sił w jakiś związek, by po jakimś czasie stwierdzić, że to jednak nie to i zacząć wszystko od nowa. Często wiążą się z osobami raniącymi, uzależnionymi, które ich odrzucają i opuszczają. Choć bardzo pragną zaspokoić głód miłości, ciągle im się to nie udaje. Dlaczego tak się dzieje?
więcej...
(autorka - Patrycja Kłosowicz, źródło - www.psychotekst.pl)

 

Gniew, poczucie winy, lęk i samotność - czym naprawdę są?
Kobieta, która była zawsze nieszczęśliwa, usiadła pewnego ranka na łóżku i zaczęta się zastanawiać po raz pierwszy w życiu, dlaczego tak jest.
Dlaczego jest smutna, samotna, przestraszona, przygnębiona, zawstydzona, zmartwiona, sfrustrowana, zazdrosna, niepewna, zraniona, rozczarowana, podenerwowana, rozgniewana itp.?
Dlaczego czuje wszystkie te emocje, które oddzielają ją od ludzi i od samej siebie? Próba odpowiedzi na te pytania rozpoczęła jej drogę do wolności.
Większość ludzi przeżywa całe swe życie w nieszczęściu i nigdy nie pyta, dlaczego. Kobietę tę zastanowiły jej uczucia; pomyślała, że coś jest z nimi nie w porządku. Ale myliła się. Nie było nic złego ani w niej, ani w jej uczuciach. Niewłaściwe było tylko jej podejście. Emocje są naszymi przyjaciółmi – stanowią ważną i naturalną część nas. Są przyjacielskimi sygnałami, które informują nas, że osądziliśmy negatywnie jakąś część rzeczywistości. Jako takie są bezcennymi narzędziami samoświadomości. Ale wiele osób unika ich i je tłumi, uważając je za bolesne.
więcej...
(źródło - www.zenforest.wordpress.com , według książki Colina P. Sissona "Wewnętrzne przebudzenie")

Czy historia musi się powtarzać?
Wybór męża na partnera został oparty na modelu wyniesionym z domu, w którym relacja rodziców była zbudowana na przeżywaniu i zadawaniu cierpienia - Czy historia musi się powtarzać?
W pracy z pacjentką współuzależnioną, którą opisuję, szczególnie zainteresowało mnie powielenie w aktualnej rodzinie modelu funkcjonowania jej rodziny pierwotnej. W trakcie terapii ukazał się szereg podobieństw w ważnych obszarach, takich jak: podział ról, wzajemne relacje, sposób reagowania, dominujące problemy. Rezultatem postawienia diagnozy problemowej było stworzenie strategii pracy, która miała na celu pomóc pacjentce rozpoznać i przepracować destrukcyjne dla niej zależności.
więcej...
(autorka - Violetta Bobińska-Szocik, źródło - www.psychologia.edu.pl)

Opowiadania i wiersze dla kobiet, które kochają za bardzo
więcej...